Παναγιώτης Βότσης
Η Νόρα Δράκου σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στο athlead.gr μιλά για το ανανεωμένο της κίνητρο της να κολυμπά σε υψηλό επίπεδο, τον ηλικιακό ρατσισμό και την πρόταση που δέχθηκε από τα Enhanced Games.
H Νόρα Δράκου δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο την ελληνικής κολύμβησης που άρχισε να γράφεται στα τέλη της δεκαετίας των ’10 και συνεχίζεται να γράφεται μέχρι και σήμερα. Είναι μέλος και βασική εκπρόσωπος μία γενιάς που κατάφερε να ανεβάσει το επίπεδο του αθλήματος στη χώρα μας με πολλά και σπουδαία μετάλλια, μαζί με τους Γκολομέεβ, Χρήστου, Βαζαίο, Ντουντουνάκη κ.α.
Η ίδια μπήκε αργά στο γκρουπ των μεταλλιούχων, αφού μετά από πικρές τέταρτες και πέμπτες θέσεις σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, κατέκτησε δύο αργυρά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου το 2024, σε ηλικία 33 ετών. Εκεί, γεμάτη συνγκίνηση, μας είχε δώσει την εξής δήλωση:
Μετά από συμμετοχές σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες, οκτώ Παγκόσμια Πρωταθλήματα και επτά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα στην αγαπημένη της 50άρα πισίνα, η Δράκου συνεχίζει. Συνεχίζει όχι από βίτσιο ή από ανάγκη, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός στον οποίο εντάσσεται η κολύμβηση, πιο πολλά παίρνει, παρά δίνει, σε πόρους.
Συνεχίζει γιατί έχει μεγάλη αγάπη για το άθλημα αλλά και γιατί δεν έχει φτάσει ακόμα το προσωπικό της «ταβάνι». Συνεχίζει γιατί μετά από αρκετές δυσκολίες κατάφερε να βρει τη φόρμουλα στην προπόνηση και την καθημερινότητά της στην Πάτρα, ώστε να εμφανίζεται κάθε φορά και πιο ανταγωνιστική, κάθε φορά και πιο γρήγορη, παρότι απέναντι της έχει νεότερες αθλήτριες ή αθλήτριες με genetics που δίνουν πλεονέκτημα.
Παράλληλα, τον τελευταίο 1,5 χρόνο εκπροσωπεί την ελληνική κολύμβηση αλλά και όλο τον ερατεχνικό αθλητισμό στην Ολομέλεια της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ως μία από τους δύο αθλητές της Ολυμπιακής ομάδας του 2024 που έχουν δικαίωμα ψήφου. Μία θέση ευθύνης σε έναν ακέραιο άνθρωπο.
Η Δράκου φέτος προετοιμάζεται για το μεγάλο ραντεβού του 2026, το όγδοο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της καριέρας της στο Παρίσι τον Αύγουστο. Παράλληλα, με την στάση της εκτός νερού, αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα πρότυπα, ακόμα και μπροστά στην πιο δελεαστική προσφορά από τους «αγώνες της ντόπας», τα Enhanced Games.
Ακολουθεί η συνέντευξη:
Νόρα, μπορείς να μας περιγράψεις πως κύλησε η μετα-Ολυμπιακή χρονιά του 2025;
Η χρονιά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι ποτέ εύκολη. Το 2024 ήταν μια χρονιά μεγάλης επιτυχίας για μένα, μια χρονιά που δούλεψα πάρα πολύ και είχα μια πραγματικά ικανοποιητική παρουσία, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 2025, όμως, ήξερα εξαρχής ότι δεν είχα δουλέψει με την ίδια ένταση. Και αυτό είναι λογικό. Πόσο μάλλον για μένα, που είμαι αθλήτρια η οποία χρειάζεται δουλειά για να αποδώσει. Χωρίς δουλειά, δεν μπορώ να κάνω πράγματα όπως αυτά που έκανα το 2024.
«Ήταν μια χρονιά χωρίς κίνητρο – τώρα όμως είμαι έτοιμη να πάω στα κόκκινα»
Δούλευα από το 2023 για να φτάσω να κατακτήσω αυτά που κατέκτησα στο Ευρωπαϊκό στο Βελιγράδι. Το 2025, λοιπόν, ήταν μια μεταολυμπιακή χρονιά, στην οποία είχα ήδη πετύχει ένα τεράστιο απωθημένο, το μετάλλιο, είχα πιάσει ατομικό όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι που για χρόνια το είχα βγάλει εντελώς από το μυαλό μου. Ήταν επίσης η χρονιά που έμεινα οριακά εκτός ημιτελικού στους Ολυμπιακούς, καταλαμβάνοντας τη 17η θέση. Όλα αυτά ήρθαν μαζεμένα το καλοκαίρι και κάποια στιγμή ένιωσα ότι έχασα το κίνητρό μου.
Και τότε άρχισε η εσωτερική ερώτηση: “Τώρα τι;”. Να παλέψεις για παγκόσμιο μετάλλιο; Πολύ δύσκολο. Για Ολυμπιακό μετάλλιο; Ακόμα πιο δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο. Έτσι όλη τη χρονιά λειτουργούσα σαν ρομπότ. Απλώς πήγαινα. Ξυπνούσα, πήγαινα προπόνηση το πρωί, προπόνηση το απόγευμα. Όχι με πάθος, όχι επειδή το ήθελα πραγματικά, αλλά επειδή αυτό ήξερα να κάνω. Αν με ρωτάς ειλικρινά, θα ήθελα να είχα σκιπάρω όλη τη χρονιά. Όμως ήξερα ότι αυτό δεν είναι εύκολο, ειδικά στα τελευταία μου χρόνια ως αθλήτρια.
Από τη στιγμή όμως που έκανες κανονικά όλο το 2025 και έφτασες να αγωνιστείς στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Σιγκαπούρη, υπάρχει κίνητρο για την επόμενη;
Φέτος έχω πολύ μεγάλο κίνητρο. Μου έκανε καλό που την άφησα την προηγούμενη χρονιά, ψυχολογικά. Παρότι που την άφησα όμως, έκανα ξανά πανελλήνιο ρεκόρ στα 50μ ύπτιο, κάτι που δείχνει ότι δεν έχω φτάσει στο ταβάνι μου, έχω ακόμα πράγματα να δώσω. Έτσι αποφάσισα ότι το 2026 θα πάω 100%, στα κόκκινα, όσο αντέξει το σώμα μου, για να διεκδικήσω μετάλλιο στο δύσκολο Ευρωπαϊκό. Θέλω να αποδείξω –πρώτα στον εαυτό μου– ότι μπορώ, στα 34 μου.
Το 2026 θα πάω 100%, στα κόκκινα για να διεκδικήσω μετάλλιο στο δύσκολο Ευρωπαϊκό
Για το μέλλον, βήμα-βήμα. Αν κάποια στιγμή μπορέσω να κλείσω την καριέρα μου στο Λος Άντζελες με έναν ημιτελικό στα 50μ ύπτιο, θα ήταν ιδανικό σενάριο. Τα αποτελέσματα αυτής της χρονιάς θα είναι πολύ καθοριστικά στην απόφαση για το αν θα κυνηγήσω τους Ολυμπιακούς.
Τι είναι αυτό που έχει εκτοξεύσει την κολύμβηση τα τελευταία χρόνια; Γιατί βλέπουμε τόσα παγκόσμια ρεκόρ, με τέτοια συχνότητα, σε αντίθεση με άλλα ατομικά αθλήματα όπως ο στίβος;
«Ο στίβος σαν βασιλιάς είχε δει από δεκαετίες πριν πολλά δύσκολα παγκόσμια ρεκόρ. Η αλήθεια είναι ότι η κολύμβηση άργησε να εξελιχθεί, άρχισε να εξελίσσεται πραγματικά μετά το 2008, στην εποχή του Φελπς. Εκεί μπήκε δυναμικά η επιστήμη, η τεχνολογία, η επαγγελματική προσέγγιση. Οι αθλητές πλέον έχουν πίσω τους ολόκληρα επιτελεία. Βελτιώθηκαν τα μαγιό, τα σκουφάκια, η τεχνική, τα κολυμβητήρια, το βάθος, οι συνθήκες. Όλα παίζουν ρόλο.
Τεράστια εξέλιξη έχει υπάρξει και στην προπόνηση εκτός νερού. Το γυμναστήριο έχει αλλάξει εντελώς το άθλημα. Πλέον οι κολυμβητές δεν κάνουν απλώς βασικές ασκήσεις – σηκώνουν μεγάλα κιλά, δουλεύουν εκρηκτικότητα, ταχύτητα, ασκήσεις στίβου. Προσωπικά, ένα μεγάλο κομμάτι της ανόδου μου το 2024 οφείλεται στο γυμναστήριο.
Στις γυναίκες, ειδικά, βλέπουμε και κάτι ακόμα: εντελώς διαφορετικούς σωματότυπους. Πολύ ψηλές, πολύ δυνατές, με χαρακτηριστικά που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Εκεί εγώ έχω μειονέκτημα. Είμαι πιο κοντή, λιγότερο πλαστική στο νερό. Αυτό που μπορώ να κάνω, όμως, είναι να αναπτύξω στο μέγιστο τα ατού μου, τη δύναμη και την εκρηκτικότητά μου. Δεν μπορώ να βγω πρώτη λόγω genetics, αλλά μπορώ να σταθώ σε παγκόσμιο επίπεδο, και αυτό απαιτεί τρομερή δουλειά από πλευράς μου.
Το 2025, πάντως, ήταν ξεκάθαρα η χρονιά που ξεπετάχτηκε η νέα γενιά. Εκεί που υπήρχαν 10–15 αθλητές σε πολύ γρήγορους χρόνους, ξαφνικά είδαμε 25 και 30. Ειδικά στα 50μ, αυτό που συνέβη δεν το είχα ξαναδεί. Χρόνοι εξωφρενικοί, με αθλητές να μένουν εκτός ακόμη και με επιδόσεις που παλαιότερα σε έβαζαν άνετα μέσα. Δεν ήταν απλώς ότι οι πρώτοι ήταν γρήγοροι, ήταν ότι όλοι ήταν πάρα πολύ γρήγοροι.
Έχουν αλλάξει τα πράγματα στο κομμάτι των χορηγών από τις επιτυχίες του 2024 και μετά;
Η αλήθεια είναι ότι δεν άλλαξαν όσο περίμενα οικονομικά, μετά τις επιτυχίες. Είχα από πριν τον διαχρονικό μου χορηγό, την Speedo, στον εξοπλισμό και την ένδυση. Η Vichy είναι η νέα εταιρεία που πλέον με στηρίζει πολύ, και αυτό πρέπει να το αναφέρω. Ήταν μία εταιρεία που “κέρδισα” χάρη στο Ευρωπαϊκό του 2024, αλλά στο σύνολο δεν υπάρχει το ενδιαφέρον που εγώ περίμενα. Περίμενα ότι θα στηριχθεί πολύ περισσότερο η προσπάθειά μου, ειδικά μετά τα δύο ευρωπαϊκά μετάλλια και την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Υπάρχει ακόμη ηλικιακός ρατσισμός, και είναι πολύ πιο έντονος στις γυναίκες.
Νομίζω πως ακόμα κι αν μια εταιρεία σκεφτόταν να με χορηγήσει, θα το έβλεπε ως επένδυση με ρίσκο λόγω της ηλικίας μου, και ότι το 2024 ήταν απλώς μια συγκυριακή χρονιά που δεν θα επαναληφθεί. Έτσι, ίσως προτιμούσαν να στηρίξουν νεότερους/ες, αν και στην πράξη, ούτε αυτοί στηρίζονται ιδιαίτερα. Τέτοιες πρωτοβουλίες αφορούν πλέον ελάχιστους αθλητές.
Υπάρχει ακόμη ηλικιακός ρατσισμός, και είναι πολύ πιο έντονος στις γυναίκες.
Παρ’ όλα αυτά, νιώθω ότι έχω κερδίσει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Σε όλη αυτή την πορεία ξέρω ότι έχω βοηθήσει πολλά νεότερα παιδιά να σκεφτούν ότι “αφού τα καταφέρε αυτή στα 30 της, γιατί εγώ γκρινιάζω στα 15 μου και στα 16 μου;”. Αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος. Μου δίνουν ζωή τα νέα παιδιά και περνάω πάρα πολύ ωραία μαζί τους. Αν ένα παιδί πει “τη γνώρισα, μου μίλησε, μου χαμογέλασε, μου έδωσε το σκουφάκι της”, αυτό για μένα αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε μετάλλιο. Και γι’ αυτό συνεχίζω.
Ακόμα και τα παιδιά της Εθνικής έρχονται, με συμβουλεύονται, με ρωτάνε. Πολλές φορές με πληγώνει ότι δεν είμαι 18 πάλι και ότι είμαι πλέον η μεγάλη της αποστολής, αλλά άλλες φορές σκέφτομαι ότι αυτό είναι το κέρδος, όλοι να έχουν να πούνε μια καλή κουβέντα για μένα.
Βοηθάω και όσο μπορώ πολλά νεότερα παιδιά. Καταλαβαίνω πόσο πολύ δυσκολεύονται οι οικογένειες και πόσο δυσκολεύονται τα ίδια τα παιδιά τα οποία έχουν όνειρα αλλά σε ρωτάνε “γιατί να το κάνω αυτό αφού δεν έχει λεφτά, δεν έχει δόξα, δεν έχει τίποτα; Καλύτερα να δουλέψω”. Αυτό που τους λέω είναι ότι δεν είναι όλα λεφτά στη ζωή και ότι δεν πρέπει να είναι αυτός ο μοναδικός σκοπός.
Το τηλεφώνημα από τα Enhanced Games
Πάνω σε αυτό, έχω να πω σου πω και μία ιστορία: επικοινώνησαν μαζί μου από τα Enhanced Games, πράγμα που δεν το περίμενα καθόλου. Ήταν λίγο ξαφνικό. Μάλλον σκέφτηκαν ότι έγινα 33, λογικά θα τελειώνει η καριέρα μου και ότι ίσως θα ήθελα να βγάλω κάποια χρήματα από όλο αυτό.
Μου εξήγησαν κάποια πράγματα για τα οικονομικά και πραγματικά έπαθα σοκ. Δεν θέλω να σου πω ακριβώς πόσα ήταν, αλλά ειλικρινά, δεν θα τα έβγαζα ούτε σε είκοσι ζωές, όσο κι αν κολυμπούσα. Και μιλάμε μόνο για τα χρήματα που μου πρότειναν απλώς για να υπογράψω ή για να είμαι εκεί, χωρίς να υπολογίσουμε τον μηνιαίο μισθό που θα ακολουθούσε.
Τα χρήματα που μου πρόσφεραν δεν θα τα έβγαζα ούτε σε είκοσι ζωές, όσο κι αν κολυμπούσα
Όταν διάβασα το μήνυμα και είδα το ποσό, φευγαλέα πέρασε από το μυαλό μου ότι θα μπορούσα να λύσω όλα τα προβλήματα, τα δικά μου, των γονιών μου, του αδερφού μου. Σκέφτηκα, “τελείωσε, όλα καλά, είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια”. Αυτή η σκέψη κράτησε δύο δευτερόλεπτα. Μετά μπήκε η λογική.
Η λογική που λέει ότι η ζωή δεν είναι μόνο τα λεφτά. Έχω χτίσει μια πορεία με τον δικό μου τρόπο, μέσα από πολύ αγώνα, πολύ πόνο, και μεγάλη οικονομική ανασφάλεια στα πρώτα μου βήματα. Γι’ αυτό και με σέβονται, γι’ αυτό με αγαπούν, και γι’ αυτό κι εγώ αγαπώ τον εαυτό μου και είμαι περήφανη για την πορεία μου. Ναι, τα λεφτά μπορεί να σου λύσουν κάποια προβλήματα, προσωρινά.
Αλλά μετά η ζωή σου θα αλλάξει. Θα είσαι μια αθλήτρια που όσα έλεγε και όσα πρέσβευε, τα πέταξε όλα επειδή εμφανίστηκαν δολάρια μπροστά στα μάτια της. Εγώ δεν είμαι από αυτούς. Επιλέγω να μην είμαι από αυτούς. Σίγουρα για εμάς τους ερασιτέχνες αθλητές το οικονομικό είναι ένα κίνητρο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ο αθλητισμός τι πρεσβεύει; Πρεσβεύει ότι θα παλέψω, θα ματώσω, θα κλάψω, θα σκοτωθώ, θα ξαναπέσω, θα ξανασηκωθώ, για να πετύχω έναν στόχο, και μπορεί και να μην τον πετύχω.
Όλη αυτή η διαδικασία όμως, όλη αυτή η “Οδύσσεια”, θα σε οδηγήσει κάπου. Και θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, 100%, στη μετέπειτα ζωή σου. Αυτό πρεσβεύει ο αθλητισμός. Τα Enhanced Games τι πρεσβεύουν; Σου δίνω κάτι, πας εύκολα, κάνεις ένα παγκόσμιο ρεκόρ, μια μεγάλη επιτυχία, παίρνεις τα λεφτά σου και πας σπίτι και ξεκουράζεσαι.
Είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι. Απλά, αυτός είναι της εποχής μας: το εύκολο. Να μην κουραστώ πάρα πολύ, γιατί δεν μπορώ, δεν έχω τη διάθεση να κουραστώ. Θέλω να ξυπνήσω και να είμαι διευθυντής τράπεζας. Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει να περάσεις κι από άλλα πόστα για να γίνεις διευθυντής τράπεζας. Και αυτό είναι το υγιές.
Είναι όμως μια αφορμή για να ανοίξει μια συζήτηση για το πώς ζουν οι αθλητές σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα, στα ερασιτεχνικά αθλήματα και τι τους αποφέρει τελικά ο αθλητισμός.
Ναι, είναι μία αφορμή για την παγκόσμια κοινότητα της κολύμβησης και γενικά για όλα τα ατομικά αθλήματα, να συζητήσουμε ότι οι μισθοί που παίρνουμε είναι αστείοι, είναι γελοίοι. Καλούμαστε να είμαστε επαγγελματίες 100%, να δίνουμε την ψυχή μας και τα νιάτα μας, σε αυτό το άθλημα που πρεσβεύουμε. Θέλουμε να σηκώσουμε το εθνόσημο ψηλά, θέλουμε η πατρίδα μας να βγει μπροστά.
Οι μισθοί μας όμως είναι αστείοι. Τα πριμ που παίρνουμε για τα μετάλλια είναι αστεία. Δεν αγοράζεις ούτε αυτοκίνητο πια. Δηλαδή, παίρνεις ένα ευρωπαϊκό μετάλλιο, έχεις φάει τη ζωή σου μέσα στην πισίνα, και δεν αγοράζεις ούτε αυτοκίνητο. Δίνεις μόνο την προκαταβολή.
Καλούμαστε να είμαστε επαγγελματίες 100% και οι μισθοί που παίρνουμε είναι αστείοι, είναι γελοίοι
Δεν γίνεται να εκπροσωπείς τη χώρα σου και να μην πληρώνεσαι. Είναι σαν να δουλεύεις οχτάωρο και να μη σου δίνουν ούτε τον βασικό μισθό. Εκεί θέλω να καταλήξω: πρέπει πρώτα να κάνεις μια επιτυχία, ίσως και δεύτερη, για να αποδείξεις ότι είσαι καλός, για να πάρεις μια χορηγία από κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία, αν είσαι τυχερός, αν έχεις τα μέσα.
Πρέπει να κλείσει αυτή η ψαλίδα. Πρέπει η Παγκόσμια Ομοσπονδία να δίνει περισσότερα πριμ. Δεν γίνεται ένα παγκόσμιο μετάλλιο να δίνει 15.000 ευρώ, όταν μια προετοιμασία κοστίζει 20.000–25.000 ευρώ τον χρόνο. Δεν σου καλύπτει ούτε τα βασικά. Τα πληρώνουμε όλα από την τσέπη μας.
Ο κόσμος πρέπει να το ξέρει αυτό. Δεν τα έχουμε όλα πληρωμένα. Και για να έχεις κάποιες παροχές, πρέπει να είσαι μέσα σε ευρωπαϊκή, παγκόσμια ή Ολυμπιακή ομάδα. Αλλιώς, οι αθλητές τα κάνουν όλα με τα λεφτά των γονιών τους.
Τι είναι αυτό που σε φοβίζει στα Enhanced Games;
Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι πρώτα η υγεία. Θεωρώ ότι αυτοί οι αθλητές είναι πειραματόζωα. Η έννοια του “υπεραθλητή” και του “υπερανθρώπου” δεν υπάρχει με φυσικό τρόπο, κάτι θα μπει μέσα σου. Και αυτό με τρομάζει.
Και το δεύτερο είναι η ευκολία. Δεν θέλω αυτό το πρότυπο. Πρέπει να κουραστείς. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να διαμορφωθείς, μόνο έτσι θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, μόνο έτσι θα μπορέσεις να βοηθήσεις τους επόμενους, να βοηθήσεις τον εαυτό σου, να διδάξεις ωραία πράγματα στα παιδιά σου. Καλώς ή κακώς, θέλει προσπάθεια η ζωή. Όταν κάτι σου έρχεται εύκολα, συνήθως δεν καταλήγει καλά. Το έχουμε δει άπειρες φορές.
Με φοβίζει η ευκολία. Δεν θέλω αυτό το πρότυπο. Πρέπει να κουραστείς για να πετύχεις.
Πολλοί φοβούνται τα Enhanced Games και λένε ότι ίσως να αντικαταστήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.Είναι αυτό κάτι που πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει;
Θέλω να πιστεύω πως όχι. Σίγουρα στο κοινό αρέσει το θέαμα. Σίγουρα, όταν μπουν σε ένα στάδιο, θέλουν να δουν έναν καινούριο Μπολτ, ένα παγκόσμιο ρεκόρ. Όταν βλέπεις μια αρένα με πέντε σπρίντερ να τρέχουν στα 10”, ή πέντε κολυμβητές να κολυμπούν όλοι στα 20”, αυτό είναι χωρίς αμφιβολία θέαμα.
Θέλω να πιστεύω όμως ότι θα υπερισχύσει η λογική. Ότι ο κόσμος δεν θέλει μόνο το θέαμα και τα ρεκόρ, αλλά θέλει και το ταξίδι. Εγώ αυτό θέλω να βλέπω. Θέλω να δω την προσπάθεια του αθλητή, αυτόν που θα τερματίσει και θα κλαίει με λυγμούς, γιατί το όποιο ρεκόρ το έκανε με πολύ κόπο και πολύ αίμα, και του βγήκε μετά από πολλές δυσκολίες. Ή τον δεύτερο, τον τρίτο, ακόμα και τον δέκατο πέμπτο, που μπορεί να τερματίζει και να τρέμει.
Πέρα από το θέαμα, θέλω να βλέπω το ταξίδι. Τον 2ο, το 3ο ή και τον 15ο, αυτόν που θα τερματίσει και θα κλαίει με λυγμούς επειδή τερμάτισε.
Ειδικά στον στίβο, που φαίνεται πιο έντονα, βλέπεις στα 5.000μ κάποιον να μπαίνει τελευταίος, να τρέμει, να έρχεται με πόνο. Και λες κοίτα τι ωραίο, πάλεψε. Έκανε υπερπροσπάθεια και μετά κατέρρευσε και τον χειροκρότησε όλο το στάδιο. Αυτό δεν θα το δεις στα Enhanced Games. Εκεί θα δεις μόνο παγκόσμιους ρέκορντμαν.
