Ένα συνηθισμένο travel itinerary στη Ρώμη σίγουρα δεν περιλαμβάνει επίσκεψη στο Φόρο Ιτάλικο (το ολυμπιακό συγκρότημα της Ρώμης). Τουλάχιστον όχι αν είσαι ένας μέσος άνθρωπος ή τελοσπάντων αν δεν έχεις ένα τσικ παραπάνω τρέλα με τον στίβο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Editorial της Θεανώς Παπαϊωάννου

Επειδή όμως, η τρέλα μου για τον στίβο ξεπερνά κατά πολύ το ένα τσικ, δεν υπήρχε περίπτωση να πάω στην Ρώμη και να μην περάσω μια βόλτα από εκεί. Και σας ρωτάω: Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να πείσεις έξι άτομα που οριακά ξέρουν ποιος είναι ο Μπολτ και ο Τεντόγλου να πάνε στην άλλη άκρη της πόλης μέσα στη ζέστη για να δουν γήπεδα; Θα σας πω εγώ. Πολύ!

Όσο, λοιπόν, οι υπόλοιποι προγραμμάτιζαν πότε θα επισκεφτούμε το Κολοσσαίο, τη Φοντάνα Ντι Τρέβι και όλα τα σχετικά – που δε λέω, ήταν και αυτά πανέμορφα- εγώ προσπαθούσα συνεχώς να χωρέσω κάπου στο πρόγραμμα το Ολίμπικο. Δυστυχώς με καμία επιτυχία. Δηλαδή… καμία μέχρι την τελευταία μέρα, όταν οι δύο από τους έξι δέχτηκαν επιτέλους να μου κάνουν το χατίρι και να έρθουν μαζί μου. Με τόσο πρήξιμο που είχανε φάει βέβαια… μάλλον λογικό!

Με τον ενθουσιασμό στο κόκκινο (εγώ τουλάχιστον, για τους άλλους δεν είμαι σίγουρη) ξυπνήσαμε νωρίς νωρίς, πριν τους υπόλοιπους, ετοιμάστηκαμε, εγώ έλεγξα ότι το κινητό μου έχει μπαταρία(για να γεμίσω κι άλλο τη μνήμη του κινητού με φωτογραφίες), πήρα τη φωτογραφική μηχανή για καβάτζα, τον απαραίτητο πρωινό καφέ και ξεκινήσαμε. Μισή ώρα μετά φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό, αφού όμως πρώτα είχαμε στριμωχτεί για τα καλά στα ΜΜΜ της Ρώμης. Εκείνες τις μέρες έτυχε να γίνεται εκεί και το 1000άρι τουρνουά τένις Italian Open, οπότε για να το αποτυπώσετε καλύτερα στο μυαλό σας, κάντε εικόνα ένα πλήθος κόσμου με καπελάκια, γυαλιά ηλίου και εισιτήρια στο χέρι να κατευθύνεται μαζικά προς το γήπεδο του τένις για να δει τον Ναδάλ, και τρεις τρελούς, εμάς, να πηγαίνουμε αντίθετα σε όλο αυτό το τσούρμο, προσπαθώντας να βρούμε το Stadio dei marmi (aka το προθερμαντήριο του στίβου και το πιο όμορφο στάδιο που έχω δει ποτέ). 

Μετά από κάνα δεκάλεπτο περπάτημα, έχοντας περάσει από διάφορες πισίνες και court και φυσικά με το Google Maps στο χέρι να μας καθοδηγεί, γιατί αλλιώς το πιο πιθανό ήταν να καταλήγαμε σε κανένα γήπεδο του τένις, ξεπρόβαλαν μπροστά μας τα επιβλητικά αγάλματα του Stadio dei Marmi, όπως φαίνεται και παραπάνω στη φωτογραφία. Αφού περάσαμε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα των φίλων της αντισφαίρισης που βρισκόντουσαν μπροστά μας, και χαιρετήσαμε τους Ιταλούς εργάτες που δουλευαν σκληρά εκείνη την ώρα (καθόντουσαν σε μια σκιά και έπιναν καφέ) αρχίσαμε τον περίπατό μας περιμετρικά του σταδίου. Το ίδιο στάδιο που έβλεπα απο μικρή κάθε χρόνο στο Ντάιμοντ Λιγκ της Ρώμης βρισκόταν πλέον ολοζώντανο μπροστά μου. Το αίσθημα; Λες και σε λίγο θα έβλεπα την Φίλιξ να κάνει ανοίγματα στους διπλανούς διαδρόμους και λίγο παραπέρα τον Ντουπλάντις να κάνει διατάσεις πριν μπει στον αγώνα για παγκόσμιο ρεκόρ. Ταυτόχρονα όμως, αισθανόμουν σαν να είχα μεταφερθεί αιώνες πίσω, στην αρχαία Ρώμη, για να δω αγώνες ιπποδρομίας. Ξέρω. Καμία σχέση το ένα με το άλλο. Γενικότερα, όμως, πολυ σουρεαλιστικό.

Και ενώ συνέχιζα να περπατάω, έχοντας αναλάβει παράλληλα τον ρόλο του ξεναγού για τους άλλους δύο , υπήρχε μια τεράστια αντίθεση στο μυαλό μου. Από τη μια σκεφτόμουν ότι από εδώ έχουν περάσει οι μεγαλύτεροι αθλητές του κόσμου, μιας και στο Ολίμπικο έχουν φιλοξενηθεί τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα του πλανήτη (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα στίβου, Μουντιάλ κ.α.), και από την άλλη ότι το ίδιο μέρος αποτέλεσε έμπνευση του Μουσολίνι, ως μέσο προπαγάνδας του φασιστικού καθεστώτος. Ειρήνη και πόλεμος. Ελπίδα και απελπισία. Ελευθερία και καταπίεση. Όλα αποτυπωμένα σε αυτό το μέρος.

Αφού λοιπόν έκανα όλο τον γύρο παρατηρώντας κάθε ένα άγαλμα ξεχωριστά και έβγαλα φωτογραφίες, αρκετές για να κάνω έκθεση θα έλεγε κανείς, το πρόγραμμα θα συνέχιζε με επίσκεψη στο ίδιο το στάδιο Ολίμπικο, στο οποίο θα φιλοξενηθεί το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα σε λίγες μέρες. Δυστυχώς, λόγω κάποιων εργασιών, δεν μπόρεσα να μπω μέσα, ωστόσο ο χώρος έξω από αυτό ήταν κι αυτός πολύ εντυπωσιακός, αφού δίπλα στην είσοδο υπήρχε ένα τεράστιο συντριβάνι με πολλά ψηφιδωτά που ταίριαζε απόλυτα με το Studio dei Marmi από πίσω, δημιουργώντας το απόλυτο ρωμαϊκό τοπίο. Τέλος, ένα μικρό fun fact που ίσως να μην ξέρουν πολλοί -ή βασικά σχεδόν κανένας γιατί ποιός κοιτάει το πάτωμα εκτός από εμένα- είναι πως σε όλη τη διαδρομή γύρω από το στάδιο υπάρχουν μικρά πλακάκια με ονόματα ολυμπιονικών! Ετσι, για την ιστορία. Κατι σαν το walk of fame φανταστείτε. Ισως χωρίς τόσο γκλίτερ, αλλά ναι…

Τέλος πάντων… Κάπως έτσι ήταν η δική μου εμπειρία σε αυτό μέρος. Και επειδή πιστεύω πως γενικότερα σε ένα ταξίδι πάντα πρέπει να αφήνεις κάτι πίσω για να ξαναγυρίσεις (αλλιώς τζάμπα έριξα κέρμα στη Φοντάνα Ντι Τρέβι), αφήνω τη Ρώμη χωρίς να έχω τσεκάρει το Ολίμπικο στην checklist μου. Μπορεί όταν ξαναγυρίσω εκεί να είμαι και με την ιδιότητα του δημοσιογράφου… θα δούμε! Πάντως από την πλευρά του φαν πέρασα πολύ ωραία και αν βρεθείτε στη Ρώμη όλοι εσείς οι στιβικοί εκεί έξω, αξίζει να πάτε μια βολτίτσα.