Με τη διοργάνωση της Αττάλειας να είναι λιγότερο από μια μέρα μακριά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ρίχνοντας μια ματιά στην ιστορία του θεσμού του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Βάδην.

Όλα ξεκίνησαν το μακρινό 1956. Για να μην κάνετε μόνοι σας τα μαθηματικά… 68 ολόκληρα χρόνια πριν. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956, λοιπόν, βρισκόταν ένας Ελβετός με το όνομα Αρμάντ Λιμπότε. Και μάλλον αναρωτιέστε: ποιος είναι αυτός; Ο Λιμπότε ήταν ένας πολυτάλαντος δημοσιογράφος, πρώην βαδιστής, με αγάπη για τη μουσική, που συμμετείχε τους Aγώνες του ’56 ως κριτής του βάδην. Εκτός όμως από όλα αυτά ήταν και ο μοναδικός (!) Ελβετός που παραβρέθηκε στη διοργάνωση. Γιατί; Λόγω μποϊκοτάζ της χώρας του στη διοργάνωση εξαιτίας πολιτικών αναταραχών. Βέβαια, όπως καταλάβατε ο ίδιος το αμέλησε παντελώς, αφού πίστευε πως «Η πολιτική και ο αθλητισμός δεν πάνε χεράκι χεράκι». Με ερέθισμα την εμφανώς επηρεασμένη κατάσταση των αγώνων και την αντισυμβατική φύση του, ο Λιμπότε οραματίστηκε έναν πρωτάθλημα βάδην στο στυλ των Ολυμπιακών αλλά, πιο φιλικό και ανθρώπινο, και φυσικά χωρίς την ανάμειξη της πολιτικής μέσα σε αυτό…

Αρχικά κανείς δεν έδειξε πολύ ενδιαφέρον στην ιδέα του. Όμως ο Λιμπότε ήταν αποφασισμένος να κάνει το όραμά του για ένα συμπεριληπτικό, ομαδικό πρωτάθλημα, πραγματικότητα και δεν τα παράτησε… Έχοντας ήδη εμπειρία από την διοργάνωση αγώνων βάδην 100χλμ στην πόλη του, το Λουγκάνο, ο Λιμπότε «πλάσαρε» στην παγκόσμια ομοσπονδία την γενέτειρα του ως το τέλειο μέρος για την υλοποίηση της ιδέας του. Όπως έδειξε η ιστορία, τα επιχειρήματά του ήταν απόλυτα πειστικά και έτσι το 1961 έλαβε χώρα το Lugano Cup, εμπνευσμένο από την ομώνυμη πόλη, στο οποίο οι αθλητές αγωνίζονταν τόσο ατομικά, κυνηγώντας μετάλλια, όσο και ομαδικά, προσπαθώντας να χαρίσουν στην χώρα τους την καλύτερη συνολική κατάταξη.

Φυσικά, το Lugano Cup δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με τους αγώνες που θα παρακολουθήσουμε αύριο. Το «κύπελλο» αυτό απευθυνόταν αποκλειστικά σε άντρες, που θα αγωνίζονταν στα 20 και 50χλμ βάδην, ενώ αρχικά οι συμμετέχουσες χώρες ήταν μόνο 10 και μάλιστα όλες Ευρωπαϊκές. Πέρα από τα μετάλλια στην ατομική κατάταξη, ακόμη και τα βραβεία ήταν διαφορετικά, αφού στο ομαδικό (συνδυασμός της κατάταξης της χώρας στα 2 αγωνίσματα), οι νικητές των αγώνων έπαιρναν το λεγόμενο Lugano Trophy εμπνευσμένο από που αλλού… από την αγαπημένη πόλη του Λιμπότε. Βέβαια, εκτός από την οργανωτική επιτυχία, οι αγώνες «φανέρωσαν» με μεγάλη επιτυχία και τους μελλοντικούς ολυμπιονίκες, αφού οι νικητές και των 2 αγωνισμάτων (20χλμ, 50χλμ) κατέκτησαν 3 χρόνια αργότερα τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκυο.

Χρονιές ορόσημα στην διοργάνωση από το 1961 μέχρι σήμερα

  • 1967: Πρώτη συμμετοχή χώρας εκτός Ευρώπης (ΗΠΑ)
  • 1975: Επίσημη καθιέρωση του θεσμού που θα διεξάγεται κάθε 2 χρόνια
  • 1979: Πρώτη επίσημη συμμετοχή των γυναικών
  • 1985: Μετονομασία σε World Race Walking Cup
  • 1999 Κατάργηση της συνδυαστικής ομαδικής κατάταξης (20 και 50χλμ.) και μετατροπή της σε 2 μεμονωμένες
  • 2004: Εισαγωγή νέας ηλικιακής ομάδας αθλητών (16-20 ετών)
  • 2024: Εισαγωγή μεικτής μαραθώνιας σκυταλοδρομίας βάδην

Μετά από τόσα χρόνια, το όνειρο του Αρμάντ Λιμόντε κατέληξε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα ραντεβού για τους βαδιστές παγκοσμίως. Έτσι, οι αθλητές από όλον τον κόσμο θα ριχτούν αύριο στην μάχη για να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να παλέψουν για τις Ολυμπιακές προκρίσεις με πείσμα ανάλογο, αν όχι περισσότερο από αυτό του Λιμπότε.