Theano Papaioannou
Ο Απόστολος Σίσκος έδωσε τα ρέστα του στον τελικό των 200μ ύπτιο και έφερε το πρώτο μετάλλιο της ελληνικής αποστολής, ασημένιο σε χρώμα, στο Ευρωπαϊκό του Παρισιού.
Ο Σίσκος ήρθε στη μεικτή ζώνη εμφανώς συγκινημένος μετά το επίτευγμά του και δήλωσε στο athlead: «Εντάξει, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος για αυτό που έγινε. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Νομίζω ότι όταν πάω στο δωμάτιο και ηρεμήσω λίγο, θα καταλάβω τι έγινε. Αυτή τη στιγμή περνάνε εικόνες από το μυαλό μου, όλες οι δύσκολες στιγμές που πέρασα αυτή τη χρονιά. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, με τα πάνω και τα κάτω της. Κρατάω ότι ήμουν πάρα πολύ σταθερός και ποιοτικός όλη τη χρονιά και νομίζω ότι μου άξιζε πολύ αυτό το μετάλλιο. Το διεκδίκησα μέχρι τα τελευταία μέτρα, μέχρι την τελευταία χεριά».
Όσον αφορά τις φιλοδοξίες του ο ίδιος τόνισε: «Αυτό κυνηγάω. Να είμαι σταθερός, ώστε σε κάθε μεγάλο αγώνα να δίνω το 100% του εαυτού μου και να έρχονται οι ανάλογες επιτυχίες. Όπως είπα, έχω δουλέψει πάρα πολύ σκληρά γι’ αυτό και νομίζω ότι σήμερα φάνηκε πως μπόρεσα να ανταπεξέλθω στην πίεση και στον πολύ έντονο συναγωνισμό που έχει δημιουργηθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ανδρών».
Στην ερώτηση για το τι θεωρεί συνταγή της επιτυχίας απάντησε: «Θεωρώ ότι όλη αυτή η δουλειά που έχω κάνει με κάνει να μπορώ να ανταπεξέρχομαι σε μεγάλες προκλήσεις και αυτό είναι που με χαροποιεί περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου, τον προπονητή μου, την κοπέλα μου, τους φίλους μου και όλους αυτούς που με στήριξαν. Πραγματικά, η ψυχολογική στήριξη είναι, νομίζω, το πιο βασικό κομμάτι. Την προπόνηση μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε αθλητής, αλλά το να αντέξει ψυχολογικά όλη αυτή την πίεση και να μπορέσει να τη μετατρέψει σε θετική ενέργεια είναι το πιο σημαντικό. Οπότε, η βοήθειά τους με έφερε και στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα σήμερα».
Ο Σίσκος αφιέρωσε το μετάλλιο στους δικούς του ανθρώπους που τον έχουν βοηθήσει να φτάσει ως εδώ και χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να είχε καταφέρει όσα έχει κάνει: «Η παρουσία της μαμάς μου και της κοπέλας μου εδώ έπαιξε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Σκέφτηκα και τον πατέρα μου, ο οποίος δεν ήταν εδώ λόγω δουλειάς και δεν μπόρεσε να έρθει στο Παρίσι. Του αφιερώνω, λοιπόν, και εκείνου αυτό το μετάλλιο. Τα τελευταία χρόνια δίνει πραγματικά μάχη μαζί με τη μητέρα μου. Έχουμε μετακομίσει από τις Σέρρες από τότε που ήμουν δώδεκα χρονών, προκειμένου να κάνω αυτή τη θυσία και να μπορέσω να βρίσκομαι εδώ αυτή τη στιγμή. Οπότε ελπίζω ότι τώρα τους το έχω ξεπληρώσει και με το παραπάνω».
